We wrześniu mija rok od powstania fundacji „Kiedy cichnie dzwonek”. Skąd pomysł na tę inicjatywę, od czego się właściwie zaczęło?

Pracuję w edukacji już prawie 20 lat, w bardzo różnych instytucjach edukacyjnych, w których widziałam, co się dzieje z nauczycielami, jakie mają trudności. Wielu wspaniałych nauczycieli po prostu doświadczało wypalenia zawodowego i odchodziło z zawodu. Ja sama przez to przeszłam i obserwowałam, jak staje się to udziałem moich współpracowników, koleżanek, kolegów. Dzieje się tak nie tylko w Polsce – pracowałam w placówkach za granicą i tam było podobnie. Nauczyciele napotykają trudności, nawet gdy dyrekcja jest wspierająca. Po prostu pojawia się za dużo różnych wątków, a brakuje wsparcia psychologicznego.

Jako psycholog, terapeuta i mentor pracujący z nauczycielami czułam misję, żeby coś od siebie dać wspólnocie. Dla mnie takie działania społeczne zawsze były bardzo istotne, więc chciałam zadziałać oddolnie. Zaczęłam szukać osób, z którymi udałoby się współtworzyć fundację. W naszym zarządzie znalazłam się ja, Gaja Niemkiewicz – nauczycielka i arteterapeutka oraz Agata Kwiatkowska, również doświadczona nauczycielka i pedagog specjalny.

A skąd się wzięła nazwa „Kiedy cichnie dzwonek?” Jaka myśl za nią stoi?

Na początku zastanawialiśmy się, o czym właściwie chcemy mówić. Jest wiele platform, grup, w których nauczyciele dzielą się pomocnymi materiałami, ale to cały czas obejmuje zakres poszerzania kompetencji zawodowych – i to oczywiście bardzo ważne. Zależało nam jednak na skupieniu się na tym momencie, kiedy nauczyciel zostaje tylko ze sobą. Po dzwonku. Kiedy wychodzi z roli nauczyciela i funkcjonuje… po prostu jako człowiek. Chcieliśmy się skupić na tym, aby stworzyć przestrzeń wsparcia na czas, gdy edukator zostaje sam z pewnymi obciążeniami, i znaleźć sposoby, by go realnie wesprzeć.