Kiedy Marta po kilku miesiącach pracy z Kubą usłyszała, że zbliża się czas przygotowania oceny funkcjonalnej i opinii o jego funkcjonowaniu, poczuła lekkie napięcie. Nie dlatego, że nie wiedziała, kim jest Kuba. Wręcz przeciwnie, znała go dobrze. Widziała, kiedy się wycofuje, kiedy potrzebuje przerwy, kiedy próbuje nawiązać kontakt, choć nie zawsze wie jak. Ale szybko zrozumiała, że to, co widzi ona, to tylko fragment całości. Bo wychowawca, choć jest najbliżej klasy jako grupy, nie jest jedynym źródłem wiedzy o uczniu. A już na pewno nie powinien być jedynym autorem jego obrazu. Potrzebuje w tym zakresie fachowej wiedzy specjalistów i informacji na temat funkcjonowania i efektywności wdrożonych działań, w tym dostosowań do wymogów edukacyjnych od nauczycieli przedmiotów szkolnych.

Ocena funkcjonowania ucznia to praca zespołowa

Marta zaprosiła do rozmowy wszystkich, którzy z Kubą pracują na co dzień. Nauczycieli przedmiotowych, pedagoga, psychologa, nauczyciela współorganizującego. Każdy z nich widział coś innego. Nauczyciel matematyki opowiadał o jego logicznym myśleniu i trudnościach z rozumieniem poleceń złożonych. Nauczyciel wychowania fizycznego zauważył, że Kuba dobrze funkcjonuje, gdy zasady są jasno określone, ale gubi się w spontanicznych sytuacjach. Pedagog mówił o napięciu i sposobach regulacji emocji. To, co dla jednego było trudnością, dla innego było wskazówką. I dopiero wtedy Marta zobaczyła pełniejszy obraz.

Jak naprawdę poznać ucznia? O ocenie funkcjonalnej i opinii o funkcjonowaniu ucznia

Jej rola w tym procesie nie polegała na tym, by wszystko wiedzieć, ale na tym, by to wszystko zebrać, uporządkować i połączyć. To ona była osobą, która widzi ucznia w kontekście klasy, relacji, codziennych sytuacji, których nie da się uchwycić w trakcie jednej lekcji. Wnosiła do tej układanki coś bardzo konkretnego: wiedzę o tym, jak Kuba funkcjonuje w grupie, jak radzi sobie w sytuacjach społecznych, na ile jest samodzielny, jak wygląda jego codzienność szkolna i co o jego funkcjonowaniu mówią rodzice.