Coraz piękniejsza pogoda zachęca do spędzania czasu na świeżym powietrzu. Nic więc dziwnego, że cztery ściany sali lekcyjnej mogą wydawać się uczniom ciaśniejsze niż zwykle, nawet jeżeli nauczyciel realizuje najciekawsze tematy, wspinając się przy tym na wyżyny kreatywności. Do głosu dochodzi ponadto naturalne pod koniec roku szkolnego zmęczenie i towarzysząca mu potrzeba zaczerpnięcia energii ze światła i ciepła, których tak bardzo brakowało podczas dłużącej się zimy. Nie pozostaje zatem nic innego, jak skorzystać z tych oczywistych darów natury. Wielu nauczycieli nie decyduje się jednak na to rozwiązanie, obawiając się ,,straconej” lekcji i braku realizacji podstawy programowej. A przecież edukacja outdoorowa opiera się na doświadczeniu związanym z przebywaniem na świeżym powietrzu, zakładając jednocześnie wzrost umiejętności społecznych, środowiskowych czy personalnych, m.in. dzięki podejmowaniu działań interdyscyplinarnych. Tu również – a może nawet w większym stopniu niż w klasie – będą realizowane rozmaite cele edukacyjne. Jakie? To już zależy od przyjętych założeń. Warto jednak pamiętać, że godzina wychowawcza poświęcona zabawom integracyjnym na zewnątrz lub rozmowom prowadzonym w kręgu na trawie to też dobrze spędzony czas! Dzień Pustej Klasy można obchodzić częściej niż raz w roku!

Cele:

• wykorzystanie wszystkich zmysłów do pełniejszego odbioru i opisu otaczającego świata, a także tekstów kultury oraz zjawisk społecznych,
• kształtowanie umiejętności uważnej obserwacji, dokumentowania i krytycznej analizy otoczenia,
• wsparcie dobrostanu poprzez zwiększenie motywacji do nauki dzięki przełamaniu rutyny siedzenia w szkolnej ławce,
• analiza relacji między człowiekiem a środowiskiem naturalnym, dzięki odwołaniu do tekstów kultury i obserwacji bezpośredniej,
• budowanie relacji w grupie oraz pewności siebie dzięki rozwiązywaniu zadań wymagających sprawności fizycznej i orientacji w terenie,
• stymulowanie kreatywności i uważności na detale kulturowe i przyrodnicze poprzez bezpośrednie doświadczanie otoczenia.

Pomysł na… sztafetę!

To forma aktywności, którą można realizować nie tylko na zajęciach wychowania fizycznego. Świetnie sprawdzi się również na innych przedmiotach. Uczniowie tworzą grupy, w których każdy wykonuje swoje zadanie – po kolei, przejmując pałeczkę od poprzednika. Kolejna osoba nie rozpoczyna rozwiązywania zadania, zanim nie skończy osoba przed nią. Nauczyciel może wyznaczyć jedno duże zadanie na całą grupę – wówczas następujące po sobie etapy sztafety będą stanowiły cząstkę potrzebną do wykonania ćwiczenia albo taką, która dopiero umożliwi zrobienie kroku naprzód kolejnemu uczniowi. Na lekcji języka polskiego może to być sztafeta ortograficzna, w trakcie której uczniowie będą uzupełniać luki w wyrazach z trudnościami ortograficznymi, uzyskując od poprzednika sformułowaną przez niego zasadę pisowni lub przepisywać fragmenty tekstu, dbając o poprawność zapisu. W utrwaleniu przypadków pomoże ,,Przypadkowa sztafeta”, w której kolejne osoby będą podawać formy rzeczownika w danym przypadku. Na matematyce uczniowie mogą wykonywać w sztafecie obliczenia, które na końcu złożą się na ostateczny wynik. Na lekcji historii możemy w ten sposób przywołać związki przyczynowo-skutkowe lub następujące po sobie ważne wydarzenia historyczne czy obejmujących tron władców. Na plastyce zaś wykonamy w ten sposób wspólną pracę plastyczną (np. sztafetowy obraz – tu uczniowie kolejno przejmują pędzel i domalowują poszczególne elementy do zastanej formy). Na muzyce można w ten sposób wykonać dowolny utwór, grając i śpiewając w sztafecie. Na przedmiotach ścisłych wykonamy tak doświadczenia i zadania w terenie.