Pani Ewo, przede wszystkim ogromnie gratulujemy sukcesu, jakim jest uzyskanie tytułu finalisty Global Teacher Prize! Jakie to uczucie znaleźć się w tak wyjątkowym gronie?

– Dziękuję bardzo. To uczucie jest mieszanką ogromnej radości, wzruszenia i… pokory. Kiedy człowiek zaczyna czytać o innych finalistach, o nauczycielach z różnych części świata, którzy pracują w niezwykle trudnych warunkach, często zmieniając całe społeczności, pojawia się świadomość, że to wyróżnienie jest czymś znacznie większym niż osobisty sukces. Odczułam to przede wszystkim jako zaszczyt reprezentowania polskich nauczycieli. W naszej pracy dzieje się bardzo dużo dobrych rzeczy, często w ciszy klas i pracowni szkolnych. Dlatego myśl, że w tym gronie znalazła się nauczycielka z Polski, jest dla mnie ogromnie symboliczna – jakby świat na chwilę skierował uwagę w stronę tego, co dzieje się w polskiej szkole i pokazał wiele historii. Trzeba pamiętać, że to nie tylko mój sukces. Starałam się w wywiadach mówić o autorytetach i nauczycielach, z którymi pracuję w szkole, oraz w grupie Superbelfrzy. To oni w dużej mierze mnie ukształtowali i również stoją za tym sukcesem.

Co powiedziałaby ministrze edukacji w zatrzaśniętej windzie EWA DROBEK, finalistka Global Teacher Prize? Czy może Pani przybliżyć, w jaki sposób przebiega rekrutacja nauczycieli w Global Teacher Prize?

– Proces jest wieloetapowy i bardzo wymagający. Zaczyna się od zgłoszenia przez młodzież szkolną, dyrektora lub instytucję, z którą nauczyciel współpracuje. W moim przypadku było to ponad 360 uczniów. Następnie należy wypełnić szczegółowy formularz zgłoszeniowy, w którym nauczyciel opisuje swoją pracę, podejście do edukacji, projekty realizowane z uczniami, a także wpływ, jaki wywiera na społeczność szkolną i lokalną. Ważne są również rekomendacje oraz materiały dokumentujące działania nauczyciela oraz dwa filmy, które należy nagrać. Przesłane zgłoszenia są analizowane przez międzynarodowych ekspertów – pedagogów, naukowców, profesorów renomowanych uczelni, praktyków edukacji oraz przedsiębiorców. Jury zwraca uwagę nie tylko na wyniki uczniów, ale przede wszystkim na nauczyciela i jego wpływ na rozwój młodych ludzi. Zauważa się kreatywność, innowacyjność, zaangażowanie społeczne oraz to, czy działania tej osoby mogą inspirować innych nauczycieli. Edukacja jest tu rozumiana szeroko – jako budowanie postaw, kompetencji i poczucia sprawczości uczniów.

Co w Pani pracy okazało się kluczowe z perspektywy międzynarodowego jury?

– Myślę, że przede wszystkim chodzi o sposób patrzenia na ucznia jako na partnera/przyjaciela w procesie uczenia się. Bardzo ważne są dla mnie projekty, w których uczniowie mogą realnie działać, zadawać pytania, szukać odpowiedzi i współtworzyć proces edukacyjny, rozwijać swoje pasje, tak jak w projektach „Żmichowska Śpiewa” lub „Łaziku Teatralnym”. Zawsze wierzyłam, że szkoła powinna być miejscem, w którym uczniowie uczą się nie tylko wiedzy, ale także odwagi myślenia, współpracy i odpowiedzialności za świat wokół nich. Duże znaczenie mają także działania wykraczające poza samą lekcję – projekty społeczne, inicjatywy uczniowskie, współpraca z lokalną lub międzynarodową społecznością. Edukacja ma sens wtedy, gdy zaczyna mieć wpływ na realne życie. Myślę, że właśnie te aspekty ostatecznie zadecydowały o zakwalifikowaniu mnie w konkursie do Top 50, a potem Top 10.