W tym roku na liście pojawiły się jednak trzy nowe nazwiska. Od 1 września do klasy mieli dołączyć Lena, Olek i Maks. Troje uczniów. Troje dzieci rozpoczynających naukę w szkole, w której nie znają jeszcze nauczycieli, sal, zasad ani rówieśników. Każde z nich przychodziło z inną historią, doświadczeniami i potrzebami. Lena przeprowadziła się z innego miasta. Olek wcześniej uczył się w niewielkiej szkole. Maks był uczniem w spektrum autyzmu i potrzebował szczególnego przygotowania do zmiany miejsca, rytmu dnia oraz otoczenia społecznego.

Marta pomyślała, że początek roku szkolnego może ułatwić ich przyjęcie. Wszyscy wracają przecież po wakacjach, poznają nowy plan lekcji i ponownie przyzwyczajają się do szkolnych obowiązków. Po chwili uświadomiła sobie jednak, że sytuacja nowych uczniów będzie zupełnie inna. Pozostałe dzieci wrócą do znanej sali, kolegów, klasowych żartów i wspólnych wspomnień. Lena, Olek i Maks przekroczą próg szkoły, w której niemal wszystko będzie dla nich nowe. Nie będą wiedzieli, gdzie klasa spędza przerwy, do kogo zwrócić się po pomoc, jak nauczyciele prowadzą lekcje, ani które zasady są zapisane, a które funkcjonują jako niepisane zwyczaje. Marta postanowiła, że nie zostawi integracji przypadkowi. Życzliwe „przyjmijcie nowych kolegów” nie wystarczy. Włączenie trójki uczniów do klasy powinno rozpocząć się jeszcze przed pierwszym dzwonkiem.

Troje nowych uczniów, ale trzy różne osoby

Marta skontaktowała się z rodzicami każdego z nowych uczniów. Nie przeprowadziła jednej wspólnej rozmowy, ponieważ chciała poznać potrzeby i oczekiwania każdego dziecka osobno.

Podczas spotkań pytała:

• Co pomoże dziecku poczuć się bezpiecznie w nowej szkole?
• Co lubi robić i w czym czuje się dobrze?
• Czego najbardziej obawia się w związku ze zmianą szkoły?
• Jak zazwyczaj nawiązuje relacje z rówieśnikami?
• Jak reaguje w sytuacji napięcia lub niepowodzenia?
• Co chciałoby powiedzieć o sobie klasie?
• Które informacje mają pozostać prywatne?
• Czy są sprawdzone sposoby wsparcia, które warto kontynuować?